bir kerede hevesim kursağımda kalmasın, bir kere de mutluluğum tam ortasından bölünmesin istiyorum. bunun için bazı insanlar yokmuş gibi mi davranmak lazım illa ki? çabalıyorum, gerçekten çok çabalıyorum sadece beni mutlu eden şeyleri göreyim diğer herşeyi görmezden geleyim diye, inanın bana çok zor.
insanlardan, triplerinden bıktım. herkes özel muamele istiyor, naz yapıyor ben de çekmek zorundaymışım gibi davranıyorlar. veda partisi yapıyoruz, çağırıyoruz, ben kimseyi tanımıyorum diye gelmiyorlar bir de dışarda buluşalım diyorlar. kime vakit ayıracağım ben? kendime mi, aileme mi, en yakın arkadaşlarıma mı, sevgilime mi, yoksa benim için 2-3 saat sıkılmayı göze alamayıp ille özel muamele isteyen insanlara mı?
bazen o kadar seviniyorum ki gittiğime...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder