dün, şimdiye kadar yaşadığım en korkunç anları yaşadım. ölümden döndüm, ve hani derler ya "hayatım bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçti" diye, doğruymuş. şimdiye kadar yaşadığım güzel anların hepsi, değer verdiğim insanlar kimi siyah beyaz kimi sepya, gözlerimin önünden geçtiler. ve ben o anda ölüm korkusuyla, anneme sarılıp "perugia" diye ağladım... şimdi aldığım her nefes bir şükran duygusu doğuruyor içimde, "ya hiç yaşamasaydım bunları" diye...
az önce yazdığım eski yazıları okudum da, 'bir erasmus öğrencisinin psikolojisi' ismi altında bu yazıları toplayıp bir kitap mı çıkarsam acaba diye düşündüm...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder