usul usul ağladım az önce; başımı cama dayayıp insanları seyrederek ve her birinin tek tek sen olduğunu düşünerek ağladım. iki damla süzüldü gözlerimden, aramızdaki engelin, sana ulaşmama engel olan tek şeyin başımı dayadığım cam, saydam bir duvar olduğunu düşünerek ağladım. kendimi gördüm camda, hayallerimi yansıtıyorsa diye ta derinlerine baktım gözlerimin, seni aradım. ne sen ordaydın ne de silik bir yansıman vardı soğuk camda. ben, yalnızca ben vardım. baktım, görmeyi istedim, sen olduğumu düşledim. gördüm sandım, yanılmışım. az önce ağladım usul usul; bakar gibi yaptığın, bakıp da görmediğin gözlerimden süzüldü yaşlar. bilemezdin...
16/11/2008
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder