"kendi düşen ağlamaz" demişler ama ağlar, hem de öyle bir ağlar ki... bir kere en başta düşmüştür canı yanar ondan ağlar, onun ötesinde her şey kendi suçudur ve önce "bana bir şey olmaz, ben düşmem" deyip düşerek kendi kendini rezil etmiştir bir de üstüne ona ağlar katıla katıla...
ben de böyle bir insanım işte, başkalarının yaptıkları ağlatmaz beni, kendi yaptıklarıma, safça inanışlarıma ve kendimi her şeye çabucak kaptırmama ağlarım. karşıma bir fırsat çıkar, bocalar ve önce "hayır" derim sonra içimde kalır ben peşine düşerim. ulaşamazsam da kendimi yer bitiririm. ve sonunda muhakkaktır ki oturur ağlarım. şimdilik kendi kendimi huzursuz etme, yeme bitirme aşamasındayım, umarım bu sefer sonu ağlayarak bitmez...
ama yine söylüyorum, kendi düşen ağlar hem de öyle bir ağlar ki...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder