yatağıma yatmak, yorganı kafama çekmek, gözlerimi sımsıkı kapamak ve günler boyunca bu şekilde kalmak istiyorum. ta ki; havalar güneşli olana, okul beni darlamayana, günler eğlenceli geçene, ve insanlar kendilerinden beklendiği gibi davranana, kısacası her şey iyi ve olması gerektiği gibi olana kadar...
hep aynı hayat, hep aynı koşuşturmaca, hep aynı istek, hep aynı stres, hep aynı konular. bütün günlerim birbirinin aynısı gibi sanki. bir rutindir gidiyor bunca yıldır. kaçmak istiyorum buradan. birçok insan gibi ve bence haklıyım.
kendimi kandırmaya çalışıyorum her şey düzelecek, şu an seni üzen şeyler zamanla hiç canını acıtmayacak, sonunda mutlu olacaksın diye. ama bu sefer başarılı olamıyorum sanırım. her şey aynı anda üstüme geldiğinden olsa gerek... zamanla geçeceğini umuyorum ve bu sıralar sürekli kullandığım bir kelimeyi kullanıyorum yine, "kısmet".
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder