garip bir gün...

kendi kararımdı bütün gün evde oturmak, tembellik yapıp bütün gün dizi seyretmek. yaptım da. sadece, bir şeyleri sevmedim bugünde.

yalnız kalmayı, tek başıma dışarı çıkıp bir şeyler yapmayı, evde yalnız olmayı gerçekten seviyorum. ama bugün yalnız hissettim kendimi. terkedilmiş değil belki ama öylecene bırakılmış olduğu yerde... üzüldüm, ağladım. sımsıkı sarılabileceğim biri olsun istedim. yanımda olduğunu, güçlü olduğumu bana hissettirebilecek birinin bana sarılmasını istedim. ve sonra gideceğimi farkettim. zamanla alışacağım sanırım yalnızlık fikrine. özlesem de yapacak bir şey olmayacak o zaman. içimde bir umut var belki hissetmem yalnızlığımı orda diye.

sanırım evde oturmak bana yaramadı, dışarı çıkmalıyım.