the same things all over again

sanki hiçbir şey değişmemiş gibi. gitmeden önce ne yapıyorsam döndükten sonra da aynılarını yapıyorum. sabah oluyor, alarm çalıyor, "erken kalkmak zorunda değilim nasılsa" diyorum, alarmı erteliyorum, alarm çalıyor, erteliyorum, uyanıyorum, kahvaltı ediyorum, mutfağı topluyorum, odama dönüyorum, çeşitli kariyer sitelerine girip iş bakıyorum, umudu kesip dizi izlemeye başlıyorum, dizi izlerken boş durmayayım diye bileklik yapıyorum. sanki hiç gitmemişim, aylardır aynı yerde aynı şeyi yapıyormuşum gibi. tek fark, artık daha tahammülsüz, daha kırılgan, daha korkak bir insanım. bu yaptıklarım mutsuzluğumu arttırıyor farkındayım ama dedim ya o kadar tahammülsüzüm ki, insanların sıkıntı diye hayatlarını kararttıkları şeyleri bana anlatmaları beni sadece sinirlendiriyor ve bu yüzden de insan görmeye katlanamıyorum. ve o kadar bunalıyorum ki sürekli şikayet eden insanlardan, kendim de şikayet edemiyorum. sadece önceden ne yapıyorsam aynısını yapıyorum... susup, oturuyorum.