ikizler burcu insanı çift kişiliklidir derler ya, sanırım haklılar. belki bir şekilde dengelemeyi başarıyorum ben içimdeki iki farklı kişiliği, ve dışarıya en doğru dürüst ve dengeli füzyonu yansıtıyorum ama sahne arkası çok karışık. işin fenası içimdeki ikizler birbirlerine hem çok benziyorlar hem de çok zıtlar, bütün karmaşa da buradan çıkıyor zaten. ikisi de o kadar inatçı ve o kadar ikna ediciler ki, ben çoğu zaman kendimle çelişirken buluyorum kendimi.
biri bencil, ve her şeyi en iyi haliyle yaşamaya hakkı olduğunu savunuyor. önemli olan benim huzurum ve mutluluğum diyor. mutsuzsa kendi mutluluğunu elde etmekten başka hiçbir amaç olmuyor aklında. varsa yoksa kendi davası, kendi çabası. araya girenler oluyor bazen, birilerini dinlemesi gerektiği durumlar çıkıyor ortaya, ama o "iyi de ben ne olacağım? benim bunlara ayıracak zamanım yok" diyor, yoluna devam ediyor. mutluysa, herkesle paylaşmak istiyor, herkes anlasın istiyor. herkes anlasın ve saygı göstersin ki rahatça yaşayabilsin mutluluğunu, kimse bölmesin, kimse araya girmesin, kimse engellemesin, kimse geciktirmesin. olur da engelleyen, zorla ara verdirten, kesintiye uğratan olursa kızıyor, hırçınlaşıyor.
diğeriyse kendinden önce hep başkalarını düşünüyor. kendi haklarından, hayatından, isteklerinden başkalarının yaşamları sebebiyle feragat etmesi gerekeceğini, bunu da kolaylıkla yapabileceğini düşünüyor. mutlu ya da mutsuz olsun, birisi gelip üzüntüsünü ya da neşesini paylaşmak istediği zaman, her şeyi bir kenara bırakıp onu dinlemek, onun yaşadıklarını içselleştirmek, hatta onunla beraber benzer şeyleri yaşamak, tam anlamıyla paylaşmak istiyor. hatta paylaşmak da yetmiyor, bazen onun sorumluluğu olmadığı halde başkalarının sorunlarını çözmek için çırpınıyor. kendi mutluluğunu çevresindekileri mutlu edebilmesiyle doğru orantılı tutuyor. kavgadan, tartışmadan hep kaçıyor. kendinde mutsuz olma hakkını da görmüyor çoğu zaman, "ya onlar? onlar bu kadar mutsuzken ben nasıl mutsuzum derim?" diyor ama eğer mutsuz olabilmişse hırçınlaşmıyor, üzülüyor.
çok iyi biliyorum ki bu iki ayrı uçtaki, iki sağlıksız insanı da içimde barındırıyorum ben. ve dengemi böyle buluyorum. aynı anda hem mutlu hem mutsuz olabiliyor. hem kendimi düşünürken hem de başkalarının sorunlarına çözüm arayabiliyorum. birine hem çok kızarken hem de onu çok sevebiliyorum. isteklerimi yerine getirmek tek amacım iken aynı zamanda bir çok konuda fedakarlık yapabiliyorum. karmakarışık içim, sürekli bir çatışma halinde ama sakin ve düzenli aynı zamanda...
insan değişik bir şey... karmakarışık bir denklem gibi... çözmeye kalksan çok uğraştırır ama içinde kaybolmaz, korkmazsan çözebilirsin... sonra sorarsın "bunun günlük hayatta insana ne faydası dokunur ki ya?" diye ve anlamaya uğraşmadan sadece deftere yazar geçer, kafanın içinde atarsın bir kenara...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder