the wind in my heart

hani böyle zaman zaman saçmalar insan ama bilinçsizce değildir, saçmaladığını bilir ve saçmalamak istediği için saçmalamaya devam eder. heyecanlanır, eli ayağı birbirine karışır, dünyanın en sakar en şapşal insanı oluverir bir anda. alakasız her şey anlamsız gelirken alakalı her şeye de kocaman bir gülümsemeyle karşılık verilir. durup dururken eğlenilir ve durup dururken üzülünür. daha bilmeden, tanımadan aşıktır. o kadar bilinmez o kadar yabancıdır ki platonik midir o bile bilinemez. ama aşıktır. ve sırf bu yüzden her zaman olduğundan daha güzel, her zaman olduğundan daha mutlu, her zaman olduğundan daha enerjik ama aslında her zaman olduğundan daha sakindir. sakindir çünkü o yokken her şey durağandır, normaldir, huzurludur. o zaman sorarım işte, aşık olunan kişi midir, fikir mi? ihtiyaç duyulan sevgili midir, sevgi mi?