hopidik

iki gündür bir enerji, bir neşe, bir zıpırlık var üstümde. çok eğleniyorum. çok gülüyorum. "birazdan amcalar gelip beyaz gömlek getirecekler bana" diyorum sürekli ve zaman zaman hakikaten böyle olacak diye de ürküyorum içten içe. ama o kadar enerjik ve o kadar hopidik bir insanım ki şu an endişelenmek lügatımda (evet lügat) yok.

enerjime ve hopidikliğime uygun şarkılar arıyorum pek bulamıyorum. jackass party boy song denedim o bile olmadı, siz düşünün artık.

dün bir arkadaşım "blogunu okuyan insanlarla seni gün içerisinde takip eden insanlar seni bambaşka tanıyorlar" dedi, düşündüm ve hak verdim. ille içlenip celallenip ilhamlanıp mı yazmak gerekiyor dedim ve giriştim. fonda 90lar müzik klasörümden(fulya sağolsun) burak kut eşliğinde (sormadan söyleyeyim evet eğleniyorum) yazıyorum.

hopidikhopidikhopidikhopidikhopidikhopidikhopidikhopidikhopidikhopidikhopidikhopidikhopidikhopidik

la mia vita perugina

ve yine evimdeyim. perugia da -artik benim olmayan evimde- mutfak masasinin ustunde yaziyorum bu sefer. icimde bir huzur ve aidiyet duygusu...

dun aksam perugiaya gelir gelmez evde toplanip hep beraber yemek yedik. yine hepimiz bir aradaydik; chiara, pasquale, carlo, luca, fulya ve ben. biz evden ayrildiktan sonra eve gelenlerle taniòtik: italyan kiz, irene, ve alman cocuk, lewe.

bu sabah kalktim B&B'de kahvalti yaptim, merkezde dolastim, merdivenlere oturdum, Grom'dan -en sevdigim- karamelli dondurma yedim, espresso ictim...

burada bir hayatim var ve bu ikinci hayati yasamayi ve her yerde italyanca duymayi cok seviyorum. eger bir gun italyada yasama/calisma hayalimi gerceklestirebilirsem gercekten cok cok cok mutlu bir insan olacagim...

not: bilgisayar chiara'nin oldugu icin turkce karakterler yok, okumakta zorlandiysaniz affola=)