dilhan pabucu yarım çık dışarıya oynayalım

az önce çok saçma bir hisse kapıldım. sanki evde yalnız yaşıyormuşum gibi. eve geldim, kendi başıma yemeğimi yedim, bulaşıkları makineye dizdim, yıkansın diye çamaşırı attım vb. yalnız yaşıyormuşum ama kendime saçma kısıtlamalar getirmişim. mesela eve en geç 9da dönmek zorundaymışım, arkadaşlarımla kalamazmışım. diyeceğim şudur ki; ey ebeveyn, madem benle bir iletişimin olmayacak evde, ben ne demeye eve geliyorum? kazık kadar oldum bıraksan ya arkadaşlarla "bahçede oynasam"... bunlar boşa yakarışlar bunu da biliyorum ama, inadım inat her seferinde şansımı deneyeceğim. saygılar.