final halleri

bir dönem daha bitti. beklenen an(!) geldi ve biz öğrenciler yine bir final psikolojisine büründük. daimi bir stres, buna karşın daimi bir çalışmama hali... çoğu kişide gözlemlediğim bir şey; çalışmıyoruz. az önce bir örneğini gördüm, ismini vermek ve çalışmak istemeyen bir öğrencimiz, sırf çalışmaya başlamayı ertelemek için kendine kişisel bakım kürü uygulamış. ben de mesela bir anda ailemle vakit geçirmem gerektiğine karar verdim, annemle dizi izledim. sonra bulmaca çözdüm. sonra "çalışayım artık" içsesi eşliğinde odama geldim ve eski fotoğraflara baktım. Ortaokul, lise, üniversite ilk sınıflar falan, nostalji yaşadım. sonra dedim ki ne yapsam da çalışmasam, ve aklıma uzun zamandır pek ilgilenmediğim bir blog'um olduğu geldi, soluğu burda aldım. inanıyorum ki bir kaç saat içinde, sayıları az da olsa takipçilerimden en az bir tanesi, sırf çalışmamak için bu entry'i okuyacak. inanıyorum evet.

bitse de gitsek...

bugüne özel bir şarkı atamak istiyorum:
Jay Jay Johanson- On the radio
(bambina bu şarkı sana=D)

listem

Bir önceki entry'm de bahsettiğim kitaptan sonra kendime bir liste oluşturmaya başladım. Denemek, tecrübe etmek istediğim şeyler var, bunları ekliyorum listeme. Her gün başka bir şey geliyor aklıma, her gün biraz daha uzuyor listem. Dönüp o maddelere baktıkça heyecanlanıyorum, nasıl bir his olacağını düşünüp mutlu oluyorum. Yaşadığım her gün yeni bir şey eklensin istiyorum listeme, listem uzadıkça hayallerim de benimle büyüsün istiyorum. Sanki elimde helyumla şişirilmiş bir balon var ve listem uzadıkça balon da yukarı çıkıyor, özgürlüğe daha da çok yaklaşıyor. Saçma belki ama mutlu oluyorum.

~~~

Yeni bir kitap okumaya başladım. İsmi "Hipnozcu". "Martı Jonathan Livingston" kitabının yazarı Richard Bach'ın eseri. Martı'nın hayatımda önemli bir yeri var, 3-4 yılda bir dönüp tekrar okurum, her seferinde yeni şeyler keşfederim. Hipnozcu da öyle bir kitap gibi görünüyor. 70 sayfa okudum ama son 15 sayfayı tekrar okumam gerek sanırım çünkü her sayfada yeni bir önerme, yeni bir tespit var. Sindire sindire, tam olarak kavrayıp içselleştirerek okumak istiyorum. Sanırım bu kitap bittikten sonra listeme yeni bir şeyler ekleyeceğim.

yeni kararlar

dün gece başladığım kitabı bitirdim 4 saat önce. 16 yaşında lösemi hastası bir kız, hayatının kalan kısmını doya doya yaşamak için onu yatağa bağlayan tedaviyi reddediyor. ve ölmeden önce yaşamak istediklerini bir listede toplayıp, gerçekleştirmek için çabalıyor. bırakamadım elimden, çıkmadı aklımdan; bütün gün hem okudum, hem düşündüm. zannediyoruz ki sonsuza kadar yaşicaz, her gün aynı tantana her gün aynı somurtuk suratlarla dolanıp duruyoruz ortalıkta. hep bir gelecek planları hep şu bitince böyle olcak okulum bitince şunu yapıcam, bu hafta bitsin bilmem ne... herşeyi erteliyoruz, herşeyden kaçıyoruz, yaşamak istediğimiz şeyleri hep bir mantığa oturtup, irdeleyip, içini dışına çıkarıp sonunda erteliyoruz. peki ya hayat düşündüğümüz kadar uzun değilse? bişiler bittikten sonra yapmak üzere ertelediğimiz şeyleri yapma şansına hiç ulaşamazsak? bütün gün bu soruları sordum kendime. aslında olması beklenenin aksine kitabı okurken içim sıkılmadı, karamsarlaşmadım. aksine içimde farklı bir heyecan hissettim. aldığım nefesin farkına vardım, yağan yağmurun kokusunu sesini sevdim. ve bir karar verdim: risk alıcam. artık korkmak yok.

yarın yeni bir gün=)

ZzZzZz

ben uyumak istiyorum. böyle, yastığıma gömülüp, pofidik yorganıma sarılıp uyumak istiyorum. mışıl mışıl... kimse de uyandırmamalı beni ama kendi kendime uyanmalıyım. uyanıp, sıcacık yatağımda oturup o gün napacağımı düşünüp, mutlu olmalıyım. hatta sadece uyuduğum ve uyandığım için mutlu olmalıyım. merak ediyorum var mı acaba benim gibi, gece yatmadan önce yatakta döne döne uyumanın, ama mışıl mışıl uyumanın, hayalini kurarken uyuyakalan?!

mutlu pazarlar böyle olur

hayallerimin pazar günü bugün. kapalı hatta zaman zaman yağmurlu bir hava, sıcak bir ev, yanında bol tüylü köpeğin ve elinde kocaman bir kupa çayla evde oturma günü. böyle günlerde dışarı çıkmayacaksın, evde oturup film izleyecek ve üstüne biraz düşünecek, sonra cam kenarında oturup kitap okuyacak hatta içine kapanacak okuduklarından ilham alıp şiir yazacaksın. tam da öyle bir gün olduğu için çok sevdim ben bugünü. öyle enerjik değil ama huzurlu bi mutluluğu var böyle günlerin. seviyorum.

protesto ediliyorum

bakmayın böle karamsar yazılar yazdığıma sevimli bir insanım aslında ben, zaman zaman esiyor öyle. mesela şimdi sebepsiz yere gülüyorum evde...

(500) days of summer

uzun zamandır hiç bu kadar gerçek bir film izlememiştim. oyuncular bile gerçekti, esas kız güzel değil esas oğlan da yakışıklı değil, üstelik öyle göstermek için kimse uğraşmamış da, oldukları gibi sevimlilerdi. her gün, her aşama, yaşananlar, hissedilenler o kadar gerçek ki, çok sevdim!!!

P.S: m.g.g. bence gerçekten çok sempatik bi adam, acaip saçma ama bir o kadar da sevimli bir internet sayfası var ayrıca

bugünün adı hissizlikler günü olsun

uyuduğunu hissetmemek, dolayısıyla uyandığını hissetmemek ve bütün günü uyur-uyanık geçirmek ve gün içinde yaşanan her şeye sanki bir tül perdenin arkasından bakar gibi hiç bir şey hissetmeden, dışardan bakmak. bir filmde vardı, kül dünya. bugün o kül dünyanın içindeyim. sanki hergünkü yaşama paralel bir yaşamdayım ve gerçek dünyada olan bir şeyleri kaçırıyorum, haberim yok. kül dünya boş biraz, etrafta insan yok, ses yok. kül dünyada duygular da yok, mutlu ya da mutsuz değilim. bu sabah kül dünyada uyandığıma göre bu gece yatıp yarın sabah kalktığımda asıl dünyaya döneceğim demektir. peki bu gece yattığımda uyuyabilecek miyim?

"Every living creature on earth dies alone."

- 28 days... 6 hours... 42 minutes... 12 seconds.
That... is when the world... will end.

Donnie Darko izlemek. Zihnimi berraklaştırmadığı kesin.
Yine de hafiflemiş hissediyorum.
Donnie'ye acıyor muyum yoksa gıpta mı ediyorum,
karar veremiyorum.



All around me are familiar faces
Worn out places
Worn out faces

Bright and early for the daily races
Going nowhere
Going nowhere

Their tears are filling up their glasses
No expression
No expression

Hide my head
I want to drown my sorrows
No tomorrow
No tomorrow

And I find it kind of funny
I find it kind of sad
The dreams in which I'm dying are the best I've ever had
I find it hard to tell you
I find it hard to take
When people run in circles it's a very
Very
Mad world
Mad world

Children waiting for the day they feel good
Happy Birthday
Happy Birthday

And they feel the way that every child should
Sit and listen
Sit and listen

Went to school and I was very nervous
No one knew me
No one knew me

Hello teacher
Tell me what's my lesson
Look right through me
Look right through me

And I find it kind of funny
I find it kind of sad
The dreams in which I'm dying are the best I've ever had
I find it hard to tell you
I find it hard to take
When people run in circles it's a very
Very
Mad world
Mad world
Enlargen your world
Mad World

Gary Jules - Mad World

bir meleğim var

göğsümün ortasında bir ağırlık var bugün. acı değil belki ama ağır. sanki tamamen yabancı değil, sık sık hissetmediğim, arada bir uğrayan ama yine de tanıdık bir ağırlık. belki içinde bir özlem var belki özlemden de çok ihtiyaç. belki bencillik var içinde hepsinden de fazla. sebebini biliyorum o ağırlığın ve biliyorum ki yine aynı sebepten yok olacak.

yüzümde buruk bir gülümseme, hatrımda anılar, dilimde adın, özlüyorum seni iyilik meleğim.